רבי יצחק ז"ל בן מוהרנ"ת ז"ל נחלה פעם במחלה קשה ומסכנת, והתחנן מאד להשם יתברך שירפאהו מהמחלה הקשה הזאת, וכה טען בתפלתו: רבונו של עולם, וואס קען איך דיר צו זאגין אז דיא וועסט מיר אויסהיילן פון דיא מחלה, זאל איך דיר צי זאגין אז איך וועל שוין זיין פון איצטער אן א איש כשר באמת, דאס קען איך נישט, ווארים איך בין פארט אבשר ודם מיט אגרויסן יצר הרע, וואס וויס איך וואס שפעטער וועט זיין, אבער דאס קען איך דיר יא צי זאגין, אז אויב די וועסט מיר געזונט מאכין וועל איך קיינמאל נישט פארגעסין די גרויסע חסדים וואס די האסט גיטאהן מיט מיר, אין איך וועל דיר שטענדיג דאנקען פאר דיין טובה אין רחמנות וואס די האסט גיהאט אויף מיר (רבונו של עולם, מה אוכל להבטיחך אם תרפאני מהמחלה הזאת? שאבטיחך שמעתה אהיה איש כשר באמת? זה איני יכול, כי אני סוף כל סוף בשר ודם עם יצר הרע גדול, אבל זאת כן אבטיחך, שאם תרפאני, לא אשכח לעולם את החסדים הגדולים שעשית עמדי ותמיד אודה לך על טובותיך ורחמנותך שהיה לך עלי)". ואחר זה יצא מהסכנה והבריא לגמרי בחסדו הגדול יתברך. (שמעתי מר' לוי יצחק)
אמר הכותב: על כגון זה אמרו חז"ל: "יפה תפלת החולה" וכו'.