שמעתי על אחד מגדולי אנשי שלומנו (איני זוכר שמו, אולי זה היה מורנו רבי אברהם שטערנהארץ זצ"ל) שהוכיח אברך אחד מאנשי שלומנו שהיה שוקד על למודיו אבל לא ראהו אף פעם מחזיק הלקוטי מוהר"ן בידו ללמד ולהסתכל בו, ואמר לו בערך כהאי לישנא: "הער זיך איין יונגערמאן וואס איך וויל דיר זאגן, זאלסט וויסן אז דעם הייליגן רעבינס ספר איז פיל מיט חדושים, פיל מיט השגות, פיל מיט טייערע עצות, פיל מיט אהבת ה' ויראת שמים, עס עפינט דעם מח, עס טרענט אדערן, עס גיט אריין א חשק אין א התעוררות צום לערנען און דאווינען, עס איז מקדש ומטהר דעם מענטשין וויא אזוי ער איז, אז מען עפינט און מען לערנט דעם ספר פין טאול צו טאול זעהט מען דאס אלעס ארויס, אין מען שפירט א זיסקייט אין א הייליגער חיות אין א גיהויבינקייט סיי אין לערנען תורה, סיי אין עבודת ה', היינט פרעג איך דיר פארוואס זאלסטו נישט לערנען דעם רעבינס ספר, ער האט דאך גיזאגט אז ווער סאיז מערער למדן איז מערער מסגל ציא זיין ספר".
אמר הכותב: עין במכתבי רבי נתן ב"ר ליבלי ראובנ'ס בספר נתיב צדיק שהוא כותב שם שהספר לקוטי מוהר"ן הוא גן עדן העליון והלקוטי הלכות הוא גן עדן התחתון עין שם וינעם לך.